Είχες αρχίσει να βαριέσαι λίγο…

Ήταν μια ωραία μέρα...

Ήταν όλα καλά. Απλά καλά. No news, good news που έλεγε και η γιαγιά μου, η Κατίνα. Όλα τακτοποιημένα. Η δουλειά σου, η δουλειά του, το σπίτι σας, η γλυκιά σας ρουτίνα… Μέχρι τη μέρα που… heart attack!

Και μετά ήρθε η καταστροφή...

Γιατί η καρδιά σου χτυπάει με 180 bps όταν βλέπεις εκείνον, τον random τύπο, που ούτε το όνομά του δεν ξέρεις (και ούτε θέλεις να το μάθεις για λόγους ασφαλείας); Επιτέλους έχεις τη “ρουτίνα” που τόσο επιθυμούσες, τόσο καιρό. Αυτόν που σε σέβεται και τον σέβεσαι, σε αγαπάει και τον αγαπάς, σε φροντίζει και τον φροντίζεις. Όλα ήταν καλά, μέχρι τη στιγμή που άρχισε ο πόλεμος μεταξύ καρδιάς και λογικής. Το παραμύθι έχει καταντήσει πιο κλασσικό και απ' του Χανς Κρίστιαν. Αδυνατείς να βγάλεις απ' το μυαλό σου εκείνον. Τον άλλο. Τον ξένο. Όχι, αυτόν που όντως αγαπάς και για χάρη του θα ήθελες να κάνεις λοβοτομή έτσι ώστε να σταματήσεις να σκέφτεσαι! Ωραία... Και τώρα τι κάνουμε; Πώς σταματάμε την καταστροφή πριν γίνει; Αναπάντητο το ερώτημα και ούτε ο διαλογισμός βοήθησε στην εύρεση της απάντησης, ούτε το ενάμισι μπουκάλι ροζέ που άδειασες στο στομάχι σου.

Απαιτητικός πελάτης!

Εκεί που πήγαινες στη δουλειά με μούτρα, ξαφνικά δε βλέπεις την ώρα να ξανά πας, γιατί αυτό σημαίνει ότι θα τον δεις… Εκείνος, θα κανονίσει να βρεθεί μπροστά σου, 15.000 φορές τη μέρα, με διάφορες δικαιολογίες κάθε φορά. Εσύ από την άλλη θα κανονίσεις και τις 15.000 φορές να είσαι εντελώς απασχολημένη με κάτι, έτσι ώστε οριακά, να μην έχεις χρόνο ούτε να του ρίξεις ένα βλέμμα. Τη μια θέλει ένα κουτάλι, την άλλη μια χαρτοπετσέτα, μετά ένα ποτήρι νερό. Ήμαρτον! Πάνω σου βρήκε να βγάλει όλα τα απωθημένα του σαν καταναλωτής; Μέχρι πότε θα τον αποφεύγεις σα' να μη φοράει αποσμητικό; Μέχρι πότε θα λιώνεις από τις τύψεις κάθε φορά που διασταυρώνονται τα βλέμματα σας; “Ως πότε παλληκάρια, θα ζούμε στα στενά, μονάχοι σαν λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά” - Ρήγας Φεραίος.

Παράνοια -.-

Νιώθεις το βλέμμα του να καίει πάνω σου κάθε φορά που βρίσκεσαι στο οπτικό του πεδίο και αυτό σε βασανίζει. Σχεδόν σε νευριάζει. Είσαι στα όρια να πας να ουρλιάζεις μέσα στα μούτρα του, "ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!" Με μιαν ανάσα και μετά να τρέξεις να υποβάλεις την παραίτηση σου γιατί θα έχεις ρεζιλευτεί ανεπανόρθωτα. Νιώθεις παγιδευμένη. Δεν μπορείς να το χειριστείς. Σε καταπίνει αυτή η κατάσταση και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το σταματήσεις. Συνειδητοποιείς ότι τα μάτια σου δεν υπακούν στις εντολές που τους δίνεις - ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΝΕ! ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ! Μάταιες οι προσπάθειές σου να το ελέγξεις. Τελικά, δεν μπορείς να αποφασίσεις αν χαίρεσαι που πας στη δουλειά. Υπάρχει κάποιο κουμπί να κάνεις restart στον εγκέφαλό σου; Επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων; Όχι, ε;

Δύσκολο να κρατήσεις τη δίαιτα σε περίοδο αφθονίας!

Θέλεις, πιο απελπισμένα από ποτέ, να γυρίσεις πίσω στη γλυκιά σου "βαρεμάρα". Τη "βαρεμάρα" που αγαπάς τόσο πολύ και δε θα άλλαζες με τίποτα. Ξέρεις πολύ καλά πως αν προδώσεις αυτόν που αγαπάς, ακόμη και αν δεν το μάθει ποτέ, πιο πολύ από όλους θα πληγώσεις τον εαυτό σου. Γιατί πίστεψες σε αυτό που έχετε. Γιατί ακόμα πιστεύεις. Γιατί έχεις ξανά προδώσει στο παρελθόν και σε είχε πονέσει πολύ. Θυμάσαι; Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες, παρά για κάτι που δεν έκανες, λένε. Όταν το ακούς αυτό, το μυαλό σου πάει στο να παραδώσεις τα όπλα; Υπάρχει κι άλλη εξήγηση στο ρητό. Μετάνιωσε για την εγκράτεια που έδειξες και όχι για την αδυναμία σου. Θέλει δύναμη ψυχής το να γυρίσεις την πλάτη στον πειρασμό που κρέμεται μπροστά από τη μύτη σου και είναι τόσο πρόθυμος να σου δοθεί. Από την άλλη το να ενδώσεις;

Καμία δύναμη. Πανεύκολο! Μετά μην έρθεις να μου κλαίγεσαι όμως.

Έχουμε και δουλειές!

Αν είσαι από εκείνες που θα την κάνουν και μετά θα νιώσουν περήφανες, μαζί σου είμαι! Αρκεί να μην αρχίσεις την κλάψα... Και ούτε αν σε πιάσει στα πράσα ο δικός σου, έχεις το δικαίωμα να κλάψεις. C'est la vie. Αποφάσισε τι είναι πιο σημαντικό για σένα και πράξε ανάλογα. Κουράστηκα να σου κάνω κατήχηση. Μεγάλο κορίτσι είσαι, αποφάσισε μόνη σου τι είναι το καλύτερο να κάνεις. Σε αφήνω τώρα. Πάω να τελειώσω το υπόλοιπο μισό μπουκάλι ροζέ. Au revoir!

By Zoi Pittara