Δεν ξέρω ποιον τόπο να αποκαλέσω σπίτι μου.

Ξέρω ανθρώπους που είναι φαντάσματα. Δεν έχουν πατρίδα. Είναι από παντού και το αύριο ίσως να τους ξημερώσει κάπου αλλού. Δεν ξέρω αν ανήκω σε αυτή την κατηγορία αλλά είμαι σίγουρα από αυτούς που δεν έχουν τίποτα πια στην γεννέτηρά τους, ώστε να μπορούν να την αποκαλούν "σπίτι" τους.

Από εκεί έρχομαι μα δεν ξέρω που πηγαίνω.

Είναι σκληρό να αναρωτιέται κανείς, πού είναι το σπίτι του και να μην μπορεί να δώσει μια απάντηση στον εαυτό του. Γεννήθηκα, μεγάλωσα και έζησα στην Ελλάδα μέχρι τα 22 μου χρόνια. Ζω στο Ηνωμένο Βασίλειο τα τελευταία 4 χρόνια. Οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας μου, μας έκαναν να αναζητήσουμε ένα καλύτερο αύριο σε αυτή τη χώρα. Είναι σκληρό να κάνεις την καρδιά σου πέτρα και να αφήνεις την πατρίδα σου, χωρίς την προοπτική να γυρίσεις πίσω. Χωρίς να έχεις κάτι πίσω για να σε κάνει να γυρίσεις παρά μόνο τις στάχτες των αναμνήσεων σου. Στάχτες που τις σκορπίζει ο αέρας εδώ κι εκεί. Στάχτες που θα ξεχαστούν με το πέρασμα του χρόνου.

Ο αέρας μου εμένα μυρίζει Ελλάδα.

Μια καινούρια αρχή, ναι. Μία καινούρια σελίδα στο βιβλίο, σίγουρα. Νέες ευκαιρίες και νέος αέρας. Αέρας που δεν είναι δικός μου. Ποτέ δεν θα γίνει. Μια ξένη γλώσσα ηχεί διαρκώς στα αυτιά μου και μπερδεύεται στη γλώσσα μου, που δεν είναι δικιά μου και δεν θα γίνει ποτέ. Ο αέρας μου εμένα μυρίζει αλλιώς. Μυρίζει λουλούδια, μπουγάδα της γειτόνισσας, σπιτικό φαγητό στην κατσαρόλα, καφέ, καυτή άσφαλτο, φρέσκο καπνό, ρίγανη, δυόσμο, χώμα, βροχή, θάλασσα. Ο δικός μου αέρας μυρίζει ένα καλοκαιρινό απόγευμα σε ένα μπαλκόνι, στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας, στο κέντρο της Αθήνας, με θέα το Λυκαβηττό, με μπρίζερ καρπούζι στο χέρι και αμέτρητα τσιγάρα στο τασάκι. Ο αέρας μου μυρίζει τσιπουράδικο στου Ψυρρή, με λάιβ μουσική και την ατμόσφαιρα θαμπή από τον καπνό. Ο αέρας μου μυρίζει ένα ζεστό δειλλινό σε μια παραλία, με κρύα μπίρα και πόδια βυθισμένα στη δροσερή απογευματινή άμμο. Ο αέρας μου εμένα μυρίζει καλοκαίρι, κι όταν δεν μυρίζει καλοκαίρι μυρίζει Χριστούγεννα ή Πάσχα. Τα Χριστούγεννα μου εμένα μυρίζουν κουραμπιέδες και μελομακάρονα στο φούρνο και ξύλα να καίνε στο τζάκι. Το Πάσχα μου μυρίζει πασχαλιές, και φρέσκο τσουρέκι. Ο χειμώνας μου εμένα μυρίζει βροχή και μου παγώνει γλυκά τη μύτη. Τόσο όσο...

Μην το αφήνεις για αύριο.

Αλλάζει ο κόσμος ή εγώ αλλάζω; Μπορεί και τα δύο. Υπάρχουν ακόμη όλα αυτά; Ο αέρας μου, υπάρχει ακόμα ή έχει αλλάξει κι αυτός; Νοσταλγώ τη χώρα μου, τη γλώσσα μου, τα χρώματα, τις μυρωδιές της, τα πάντα. Δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορέσω ποτέ να γυρίσω σε όλα αυτά που μου λείπουν. Το αύριο είναι τόσο αβέβαιο για όλους μας. Όλα αλλάζουν γύρω μας με ραγδαίους ρυθμούς. Άπιαστη η ταχύτητα της αλλαγής που λαμβάνει χώρα κάθε δευτερόλεπτο. Άπιαστος ο χρόνος. Ένα αύριο που ίσως να μην δούμε ποτέ. Έχουμε τόσο δεδομένο το αύριο που δεν κάνουμε τίποτα σήμερα για να είμαστε αύριο πιο κοντά σε αυτά που ποθούμε. Τα χρόνια περνάνε. Ο χρόνος ποτέ δεν περιμένει. Η ζωή επείγει. Η ζωή είναι σήμερα, τώρα. Για αύριο δεν ξέρουμε, μα αν θα είναι κι αύριο τότε ας κάνουμε σήμερα αυτό που αρμόζει στο σήμερα κι ας βάλουμε τα θεμέλια για το αύριο με την ελπίδα να το δούμε.

By Zoi Pittara